Deelnemers  

Jaarlijks ontvangen wij vele enthousiaste en vaak trouwe deelnemers, lees hier hoe zij onze trimloop ervaren.

Berend van der Steen, Werkhoven 2005 "Hardlopen is een deel van mijn leven". De 54 jarige Berend van der Steen loopt al 40 jaar het liefst lekker in de natuur. Hardlopen is niet meer weg te denken uit zijn leven. Berend geniet vooral van de '80 km', omdat alles daar bij elkaar komt: de gezelligheid, de natuur en het lopen. Tijd voor een portret van deze bescheiden en sportieve Werkhovense bloemist.

Berend: "Ik was 14 jaar toen ik begon met hardlopen. Samen met mijn broer. Dat is dus al 40 jaar geleden! Ik liep gemiddeld 2 keer per week zo'n kilometertje of negen. En hoe jong ik ook was, ik vond het toen al heerlijk om in de natuur te lopen. Je bent lekker buiten en het geeft een heerlijk voldaan gevoel. Ik was geen teamsportmens, hield er niet van om met vrienden te voetballen of te tennissen. Nee hoor, dat was niets voor mij. Hardlopen kun je doen wanneer je wilt en hoelang je wilt. Ik woonde destijds in Badhoevedorp en daar heb ik halverwege de jaren '60 ook wel eens meegedaan aan een georganiseerde loop: de Telegraafloop of de Volkskrantloop. Ook heb ik een keer in London de marathon gelopen. Mijn tijd weet ik niet meer hoor...binnen de 4 uur, dat wel! Ik heb zelfs een keer meegedaan aan de Strandloop van IJmuiden naar Bloemendaal. Dat was véél te ver...én te vermoeiend door dat zand. Ik was er ook meteen van genezen...daar trainde ik te weinig voor...Ik weet nog dat ik het wel binnen 7 uur gelopen heb. Wat een afstand... In 1981 hoorde ik voor het eerst van 'De 80 kilometer van Werkhoven'. Ik had net een wereldreis achter de rug en streek neer in Cothen. Mijn broer attendeerde me op deze loop. Hij zei dat het een mooi traject was en dat je het 5 weken achter elkaar kon doen. Dat was in die eerste jaren nog zo. Toen heette het ook nog 'De 100 kilometer van Werkhoven'. Dus dat ging ik doen. Tien jaar lang heb ik daaraan meegedaan: vijf weken achter elkaar 20 kilometer per avond lopen. Lekker in de natuur. Niet in een stad of zo. Het werd een uitdaging om te proberen iedere week mijn tijd te verbeteren... Ik weet niet meer precies hoe hard ik toen liep, maar het was dik onder de 90 minuten. Stel je eens voor...ik ben nu al blij als ik de 10 kilometer binnen de 54 minuten loop... Langzamerhand kreeg ik in die jaren ook een groepje vrienden uit Utrecht om me heen. Je weet hoe dat gaat. Ik was inmiddels in Werkhoven gaan wonen en dan praat je over 'De 80 kilometer'. Ze deden een keertje mee en inmiddels bestaat onze groep uit zo'n man of vijf. En nu is het een verplicht nummer om mee te doen. Moreel komen we daar echt niet onderuit. Het is de enige loop die we allemaal doen. En het is een soort nederlaag alleen maar vóór te stellen een jaar niet mee te lopen. We vinden de loop goed georganiseerd. We vinden het parcours perfect en we vinden het een echte dorpsloop, niet te massaal. Wat we ook prachtig vinden is dat Peter Lissenberg iedereen bij de finish naar binnen praat. Niet alleen de besten of de eersten... nee:allemaal. Ook de allerlaatsten krijgen aandacht. Dat zie je toch nergens. We vinden meedoen aan 'De 80 kilometer' geweldig, maar doen alsof we het allemaal gewoon vinden. We doen net alsof we de tijden niet belangrijk vinden. Maar als de één langzamer is dan normaal dan wordt hij daar door ons fijntjes op aan gesproken. We hebben een soort eigen competitie. Je probeert elkaar nét voor te blijven en daar dan heel nonchalant over te praten. Het allermooiste is om iemand van onze groep, die de hele tijd vooraan heeft gelopen, stilletjes te benaderen en dan vlak voor de finish in te halen. Om daarna te zeggen dat hij slecht heeft gelopen...Zo hebben we onze eigen lolletjes en pretjes met elkaar. We trainen iedere woensdag met z'n vijven ergens in de buurt. De ene keer in Amelisweerd, dan in Werkhoven, Langbroek, de Heuvelrug, Utrecht of het Panbos. Het maakt niet uit waar. Het maakt niet uit wat voor afspraken we hebben. We lopen en niemand zegt af! Ook dat is een morele verplichting. We beginnen rond half 8, lopen een uurtje en sluiten dan de avond af met het leukste gedeelte: het bieren. 's Zomers doen we dat op het terras van Stay Okay, de voormalige jeugdherberg Rhijnauwen. Als het koud is, zitten we in café Binnen Best in Utrecht. Dat vinden we erg gezellig. Trots ben ik niet op mijn prestaties. Ja, misschien op die ene keer na dat ik 50 kilometer heb gelopen. Geweldige tijden heb ik ook niet gerealiseerd, ik weet ze niet eens uit mijn hoofd. Mijn familie is ook niet trots op me. Ze komen nauwelijks kijken en ik heb ze nooit enthousiast kunnen maken voor het lopen. Ze kijken me verbaasd aan en halen hun schouders op als ik voorstel of ze een keer mee willen lopen. Nee, dat zit duidelijk niet in de genen. Kijken naar de toekomst doe ik niet. Ik kijk niet verder vooruit dan een jaar. Je merkt natuurlijk dat je ouder wordt en dat je niet meer zo loopt te dartelen als dertig jaar geleden. Je lichaam laat je in de steek. Je bent gevoeliger voor blessures en de herstelperiodes duren langer. Ik vind dat je ook duidelijk kunt merken dat er veel meer lopers zijn van rond de vijftig dan rond de zestig. Dat heeft alles met blessures te maken. Maar als voor mij de enige concessie blijft dat ik tijd moet inleveren dan vind ik dat best. Ik kan nog iedere week trainen en loop nog steeds de tien kilometer. En zolang Peter me maar blijft binnen praten, ben ik van de partij..."