Deelnemers  

Jaarlijks ontvangen wij vele enthousiaste en vaak trouwe deelnemers, lees hier hoe zij onze trimloop ervaren.

Aart Stigter, Werkhoven 2003 Een begrip in de hardloopwereld Aart Stigter was in 1994 Nederlands marathon kampioen en finishte drie maal als eerste Nederlander op de Coolsingel tijdens de marathon van Rotterdam. Hij deed mee aan de Europese kampioenschappen marathon en halve marathon, de wereldkampioenschappen veldloop en was 1 van de 4 Nederlandse afgevaardigden bij de estafetteloop in Japan. Hij opende 5 jaar geleden een Sport- en Gezondheidscentrum in Amerongen waar hij een keur van activiteiten aanbiedt, waarbij het verantwoord sporten voorop staat. Naast o.a. (Fysio)Fitness, Steps, Bodyshape, Spinning en Aeronetics is er vooral de mogelijkheid om van 'trimmer tot topper' op alle niveaus te kunnen lopen. In die hoedanigheid loopt Aart jaarlijks met een groep hardlopers 'De 80 km van Werkhoven'.

Aart: " Sport is altijd leuk. Ik heb altijd veel aan sporten gedaan. Toen ik nog docent was aan de politieschool gingen we vaak voetballen met een clubje en organiseerden we (in de baas zijn tijd) wedstrijden tegen verschillende politiekorpsen. In die tijd vond ik sporten in wedstrijdverband leuker dan lopen. Gaandeweg ontdekte ik dat ik met weinig training hard kon lopen en een goede conditie had. Op mijn 24e heb ik me toen aangemeld bij een atletiekvereniging. Tja.....en toen is het begonnen.ik maakte geleidelijk progressie ....extra trainen en dan weer een stapje voorwaarts. Uiteindelijk resulteerde dat in hogere prestaties. Ik heb de andere takken van sport laten vallen en me door het hardloopvirus laten besmetten! Ik kom van het platteland; misschien dat dat een reden is waarom ik hardlopen zo heerlijk vind. Je bent lekker in de natuur, in de rust en het wordt een sport om steeds meer uit jezelf te halen. Eigenlijk zijn lopers individualisten. Toppers zijn zelfs egoïsten. Je lichaam is namelijk alles. Zelfs als je lichaam het maar 1% laat afweten, merk je dat in het lopen en aan je tijd. Ieder pijntje geeft je de angst voor een blessure. Dus je bent veel met jezelf bezig. Vroeger liep ik 120-180 km per week. Nu ik dit Sport en Gezondheidscentrum heb, loop ik dagelijks 1 tot 1,5 uur; per week zo'n 90 tot 130 km. Ik vind het prachtig als ik andere mensen kan aanzetten tot bewegen. Toen ik hier begon waren er 130 leden en nu hebben we er zo'n 1500. Al jaren organiseer ik hardloopvakanties naar Lanzerote op de Canarische eilanden. Daar kunnen lopers van alle niveaus onder begeleiding lopen of loopcursussen volgen. Ik kan enorm meeleven en genieten als ik mensen hun grenzen zie leren kennen. Als ik naar mijn eigen carrière kijk, ben ik het meest trots op het feit dat ik drie keer als eerste Nederlander ben gefinisht in de marathon van Rotterdam. Sportief gezien ben ik trots dat ik onder de 01.02.59 eindigde in de halve marathon in Den Haag. En weet je waarom? Omdat ik daar heel diep voor ben gegaan; daar heb ik echt voor moeten werken. Daar kun je vaak trotser op zijn dan een hogere klassering bij een loop die je makkelijk afging. Ik deed de eerste keer mee aan 'De 80 km van Werkhoven' in de beginjaren '90, omdat die loop een fenomeen was in de regio. Ik beschouwde het toen als een snelle training en won in 31.23. Tegenwoordig loop ik in Werkhoven met de loopgroepen. Het is een onderdeel van hun looptraining; een testloop die ze in groepsverband lopen. Ik vind de formule van "De 80 km' sterk. Het parcours is ieder jaar hetzelfde. Dat is voor veel lopers belangrijk. Ook is het parcours goed verzorgd: alle tussenkilometers zijn bijvoorbeeld aangegeven. Het is ook goed dat de loop vier woensdagen achter elkaar is. De lopers kunnen dan iets opbouwen en dat werkt stimulerend. En iedereen wordt aan de finish binnengehaald, zowel de winnaar als nummer 200. Verder is het inschrijfgeld laag en kom je elkaar daar als lopers jaarlijks tegen. Ook is sfeer ongedwongen en gezellig. Dat hoor ik ook altijd van de lopers die ik meeneem. Vaak zie ik ze later ook weer terug in Werkhoven, maar dan lopen ze individueel. Neem nou die loterij....het is iets heel simpels, maar ik weet nu nog dat ik met mijn zoon Bas met zo'n lootje in mijn hand stond.en dat we een paraplu wonnen! Te gek toch dat ik dat nu nog weet? Mijn zoon Bas heeft trouwens veel meer talent dan ik, maar heeft absoluut nog niet de behoefte om veel te trainen en er voor te gaan. Dat vind ik dan ook prima, ik ga hem niet pushen of dwingen. Hij wil het wel of hij wil het niet, dat is zijn keuze. De 'De 80 km van Werkhoven' loopt hij trouwens wel voor de sfeer, de gezelligheid en de verloting. Wat ik een aspect vind dat opvalt, is dat lopen van de 20 km in het donker. Je zou die lopers eigenlijk preventief moeten verplichten een reflectievest en/of lampje te dragen. Je moet er niet aan denken dat er wat gebeurt.. Mijn leukste herinnering aan Werkhoven is die keer dat ik met een groepje de 10 km. liep. We liepen langs de provinciale weg en zagen van verre iets wits in de berm. Al lopend vroegen wij ons af wat dat zou kunnen zijn. Toen we langs kwamen zat er een man strak aan het parcours zijn behoefte te doen met zijn broek op zijn hakken. We hebben er nu nog wel eens lol over als we daar aan denken. Hoe belangrijk het lopen ook voor mij is, toch kan ik ook genieten van de normale dingen van het leven hoor, ik drink ook gerust een biertje en ben dol op McDonalds. Vergeet niet dat ik gezelligheid ook heel belangrijk vind in het leven. Ieder jaar gaan we met een groep naar Terschelling. Daar is net zo'n soort loop als in Werkhoven en 's avonds staan we dan met zijn allen bij Hessel op de dansvloer en drinken een biertje. Soms wordt het dan wel eens heel laat. Maar dat moet toch kunnen? Sportief gezien heb ik voor de toekomst eigenlijk geen wensen meer. Het lopen heeft mij al zoveel geschonken. Ik ben blessurevrij en eigenlijk is het lopen een soort levensfilosofie. Ik hecht weinig waarde aan materie, mijn waarde is dat ik het bos in mag gaan, dat ik daar gezond mag lopen zonder stress....in de natuur. Dat hoop ik nog lang te kunnen doen!"