Organisatie  

Het organisatieteam van "De 80 km van Werkhoven" is onderdeel van S.V. Aurora. En bestaat uit ervaren vrijwilligers die jaarlijks voor u klaar staan, zodat het lopen een avondje uit wordt

De Werkhovense vriendinnen Joke Koster en Thea van Rooyen, 2004 We blijven meedoen zolang we kunnen.

Joke: Ik ben al 24 jaar vrijwilliger. Vanaf de eerste keer dat Peter Lissenberg me vroeg om mee te doen. Ik begon als wegwijzer met een vlaggetje in mijn hand bij het keerpunt op de Hollendewagenweg. Thea: Ik ben begonnen toen ik hier kwam wonen. Peter heeft me een jaar laten wennen aan Werkhoven en stond het jaar daarop op de stoep om me te vragen mee te doen. Dat zal zo'n 18 jaar geleden zijn. Ik ben begonnen achter de inschrijftafel van de 20 kilometer. Daar heb ik altijd gezeten; daar zit ik nu nog en ik kom er nooit meer achter vandaan. Joke: Luxe paardje! Thea: Inderdaad! Joke: Ik heb jaren bij de finish gestaan, écht jaren! Daar spelde ik nummers af nadat de lopers hadden gelopen. Dat was echt geen fris werkje. Al die natte zwetende lijven! Soms kwamen ze zelfs kotsend over de finish en dan moest ik die nummers afspelden... Thea: Dat zou ik nooit hebben gedaan. Joke: Nee jij niet... Ik heb dat jaren volgehouden, vaak stond ik druipend in de regen... en maar die nummers afspelden... Thea: Toch ging ik altijd wel bij je kijken... Joke: Achter je veilige tafel vandaan ja... Als ik thuiskwam voelde ik me zelf zo zweterig en plakkerig dat ik me meteen ging douchen. Thea: Ik heb meteen gezegd dat ik niet bij die zwetende natte mannen wilde. Joke: Jij bent echt een luxe paard en je krijgt het ook nog altijd voor elkaar! Net als vorig jaar toen we samen op vakantie gingen met een hele batterij koffers. Toen de roltrap op Schiphol weigerde moesten we al die koffers zelf omhoog sjouwen. Wat denk je? Komt er een man naar Thea toe die vraagt of hij haar moet helpen!!! Thea: Ja, hij vroeg het niet aan jou.. Joke: Dat bedoel ik dus... luxe paardje! Thea: Maar je hebt nu wel promotie gemaakt. Joke: Ja, ik ben nu gastvrouw bij 'De 80 kilometer van Werkhoven'. Lekker binnen, geen regen en geen natte lijven. Thea: Na jaren eindelijk een promotie... De Werkhovense vriendinnen Joke Koster (links) en Thea van Rooyen (rechts) zijn al sinds jaar en dag vrijwilligers bij 'De 80 kilometer van Werkhoven'. Joke: Ik sta bij de deur van de kantine. De lopers kunnen er niet omheen. Wij (Annie Hofman en ik) zijn eigenlijk het gezicht van 'De 80 kilometer van Werkhoven'. Het visitekaartje. We verwelkomen de lopers en wijzen ze de weg. We geven ze een inschrijfformulier en beantwoorden vragen. Ook moet ik een beetje kunnen inschatten wie er boven de vijftien jaar is. Onder de vijftien krijgen ze namelijk een jeugdkaart. Want denk er maar om dat zoiets gevoelig ligt op die leeftijd! Daar moet je echt op letten. Verder wensen we ze een prettige loop. Thea: Dat is veel beter dan buiten te staan in weer en wind. Joke: Annie en ik stemmen onze kleding zelfs op elkaar af, zo zijn we herkenbaar voor de lopers. Eigenlijk staan we er om de mensen een goed gevoel te geven. Dat is toch prachtig? Thea: Toch lopen ze jullie ook wel eens straal voorbij, dat merk ik aan de tafel. Dan hebben ze geen inschrijfformulier gehad. Joke: Het komt wel eens voor als het erg druk is, ja... Thea: Nou, laat mij maar mooi achter mijn tafel, ik wil daar nooit meer weg... Joke: Saai mens... Thea: Helemaal niet, het is erg gezellig. Ik zit altijd naast Bert, die regelt de jaarlijkse herinnering van de loop. Ik maak een praatje, schrijf ze in, geef ze een nummer en regel de betalingen. Ik heb daar heerlijk mijn eigen toko en heb het reuze naar mijn zin. Er is één ding wat ik nooit zal begrijpen van hardlopers. Soms regent het van de daken en dan vraag ik die mensen: 'Vindt u dit nu leuk?' En dan zeggen ze allemaal : 'Ja'. Joke: De woensdag van de loop is voor mij wel hectisch. Ik kom uit mijn werk, eet snel een hapje en ben als eerste aanwezig. Dat is nodig als je gastvrouw bent. Wanneer iedereen is ingeschreven zit mijn taak erop en drink ik nog even gezellig een kop koffie. Thea: Ik ben altijd op woensdags vrij en zorg dat ik om kwart voor zes aanwezig ben. Dan ga ik lekker mijn tafel inrichten en bekijk of er genoeg wisselgeld is. Lekker alles in orde maken. Thea: Het leuke van dit vrijwilligerswerk is dat het niet het hele jaar doorgaat. Het is een korte periode dus je kunt het er makkelijk bij doen. Joke: Eigenlijk hoort die 80 kilometer helemaal bij de nazomer en bij het dorp. Thea: Waar een klein dorp groot in kan zijn. Joke: Precies. Thea: Het is een saamhorigheidsgevoel dat we met elkaar hebben. We doen het voor dit evenement waar iedereen enthousiast over is. Joke: Nou, ik doe het ook voor mijn buurman Peter (Lissenberg) hoor... Thea: Ja, als hij het niet gevraagd had, had ik me nooit zelf opgegeven. Joke: Zoveel tijd als hij er aan besteedt.. Thea: Hij heeft het ook opgezet... Joke: Je kunt zien dat de organisatie er alle aandacht aan geeft. Het is perfect georganiseerd. Voor de vrijwilligers is er altijd koffie en het is gezellig.. Thea: We krijgen ook steevast de vierde avond van het bestuur een cadeautje! Daar doen we het natuurlijk ook voor. Joke: Volgens mij zit het nog in mijn fietstas... Thea: Wat me opvalt is dat dezelfde lopers ieder jaar weer terugkomen. Je verwelkomt en herkent elkaar weer. Joke: En dan zeggen de mensen: 'Hallo, wat fijn dat je er weer bent..'. Thea: Dat is bijzonder. Joke: Ik heb zelf ook één keer de vijf kilometer meegelopen. Toen zei Peter: 'Doe maar niet want het is voor de organisatie erg lastig..." Thea: Maar dat was 18 jaar geleden! Joke: Nou en? Thea: Ik loop echt niet mee. Ik blijf achter mijn tafel. Niemand krijgt me daar vandaan. Ik denk dat ik zo langzamerhand ook de oudste vrijwilliger ben. Joke: Dat zal best ja. Thea: Ik blijf echt meedoen zolang ik kan. Joke: Zelfs als ik in een rolstoel zit