|
|
|
Organisatie |
Het organisatieteam van "De 80 km van Werkhoven" is onderdeel van S.V. Aurora. En bestaat uit ervaren vrijwilligers die jaarlijks voor u klaar staan, zodat het lopen een avondje uit wordt
Eric Bolander, Werkhoven 2005
"Ik steun de hardlopers en dat is erg leuk om te doen"
De 25 jarige Werkhovense timmerman Eric Bolander is al zo'n 12 jaar vrijwilliger bij De 80 kilometer van Werkhoven. Hij staat op het Molenspoor bij de waterpost en voorziet de lopers halverwege hun traject van een koel bekertje water. Eric neemt zijn taak serieus en noemt zichzelf een ervaren wateraangever, want dit schijnbaar simpele klusje eist wis en waarachtig een zekere mate van kundigheid.
|
Eric: "Ik was 13 jaar toen ik werd gevraagd om als vrijwilliger bij de waterpost te staan. Ik had geen idee wat het inhield. Ik had zelfs geen idee wat die hardlopers nu precies in ons dorp kwamen doen.
Maar het mogen meehelpen aan zo'n belangrijk evenement in Werkhoven vond ik geweldig. Ik kan me nog herinneren dat ik die eerste keren mijn ogen uitkeek bij het zien van al die lopers en het hele circus er omheen. Wat een organisatie zeg...en ik ben gewoon meegegroeid want ik doe het nog steeds. Of het nu regent of waait of...wat er ook mag gebeuren: ik ben er! Ik steun de hardlopers! Want zeg nou zelf: het is toch erg knap wat ze doen? We hebben er altijd veel bewondering voor hoor...als we al die lopers voorbij zien komen. Ze dóen het toch maar. Natuurlijk zie ik ook mensen bij wie het heel makkelijk gaat, maar je ziet ook veel mensen vechten tegen zichzelf... oude mensen of minder valide mensen. Ze hebben allemaal een doel voor ogen en daar werken ze aan. Knap is dat. Daar wil ik graag mijn steentje aan bijdragen.
Als De 80 kilometer van Werkhoven weer begint na de vakantie dan is het een feest van herkenning. Ik ken en herken natuurlijk na al die jaren veel lopers. Ieder jaar komen dezelfde atleten weer terug. Ze herkennen mij ook, want ze groeten me en roepen: 'Tot volgende week' of 'Tot volgend jaar' of 'Bedankt'. Dat is erg leuk. Wat me wel opvalt de laatste jaren is dat er veel meer jongeren meedoen.
Zo'n woensdag begint bij mij meestal om 5 uur 's middags. Dan eet ik snel iets makkelijks en meld me vervolgens in de kantine. Daar haal ik de zak met plastic bekertjes en wacht op Anton van Impelen, mijn maatje bij de waterpost. Samen pakken we dan nog even rustig een kopje koffie. Daar hebben we later geen tijd meer voor. Als we op het Molenspoor aankomen heeft Mevrouw van de Berg al twee emmers klaarstaan en een grote tuintafel. Ik ga de emmers vullen met water en vervolgens proberen we al zoveel mogelijk bekertjes te vullen. De 10 kilometer lopers komen 1 keer langs en de 20 kilometer lopers komen 2 keer langs, dus we hebben er heel wat nodig. Vroeger hadden we 2 á 3 strengen bekertjes en stonden we met 4 man water uit te delen. Nu zitten we aan de 6 á 7 strengen en we delen water uit met 8 man. Om kwart over 7 komen de eerste lopers al, dan gaat het nog vrij rustig. Maar als ze massaal komen dan gaat het achter elkaar door en grijpen ze vaak mis. Daarom staan we ook met 4 man aan weerszijden van de weg. Als ze misgrijpen hebben ze nog twee kansen om aan water te komen . Ik sta als laatste van de vier en loop achteruit met ze mee net zolang tot ze het aan kunnen pakken. Dat is nog een hele klus hoor... je zet het bekertje namelijk op je vlakke hand anders kunnen ze het niet grijpen. Beginners houden het bekertje in hun hand en proberen het zo aan te geven maar dat gaat vaak verkeerd. Dan wordt het kapot wordt geknepen of het valt en dan hebben ze niets want ze willen doorlopen. Om kwart over 9 komen de laatste lopers voorbij. Dan ruimen wij op en drinken in de kantine nog even een biertje. Niet te lang hoor, want deze meneer moet de volgende dag weer om 6 uur op. En dan heb je er best een lange dag opzitten.
Wat ik ook heel leuk vind is de onderlinge lol die wij als vrijwilligers hebben. Kijk, het water uitdelen doen we serieus want je gunt die lopers hun natje. Maar we hebben wel eens een langsfietsende man te pakken genomen. Hij vroeg ook om een bekertje water en toen hebben we hem een hele emmer water toegeworpen. Dan hebben we echt lol. We hebben ook altijd veel plezier als we zien dat de lopers, zonder er bij na te denken, liever een beker water van een vrouw aanpakken dan van een man. Je zult het niet geloven ! Maar het is echt waar! Als we daar met z'n allen staan lopen ze 9 van de 10 keer naar een vrouw. Dat zijn dan leuke dingen. Zo is er ook altijd een loper, ene Bertus, die steevast om bier roept. Iedere week en ieder jaar hetzelfde zinnetje van dezelfde man..."Heb je ook bier?". Daar reageer je op, dat is grappig. Maar ondanks de lol kunnen we ook op elkaar rekenen. Als er iemand ziek is val je even in, je helpt elkaar en je zorgt met elkaar dat we die '80 kilometer' goed neerzetten. Dat is toch mooi?
Ik heb ook wel eens een blunder gemaakt. Dat was bij één van de laatste avonden. Het werd al vrij snel donker en we zagen vlak voor de bezemwagen uit in de verte de laatste man aan komen rennen. We gooiden het resterende water weg en zetten één bekertje met water voor hem neer. Maar toen we hem het bekertje aanreikten bleken het vier mannen te zijn. Dat hadden we in de schemering niet kunnen zien. Drie hebben er toen geen water gehad. Dat was wel erg. Ik ben het ook niet vergeten.
Ik wil dit werk doen zolang ik het nog kan, zolang ik er tijd voor heb en zolang ik nog in Werkhoven woon. En dan bij de waterpost ja, dat is het leukste. Ik moet er niet aan denken om alleen maar borden uit te zetten of met een vlaggetje te staan. Nee, ik denk dat ik eindig als een oud grijs mannetje…bij de waterpost!".
|
|
|
|