Afdrukken

Historie van de voetbalvereniging Aurora

Geschreven door Hoofdredactie op . Gepost in Voetbal

De tijden schreden voort.

Moest de wedstrijd vroeger eens worden stilgelegd omdat een boer met zijn koeien over het veld moest, later gebeurde hetzelfde maar dan was het een boer met trekker!

Het was in de winter van 1956-1957 dat het bestuur liet  weten dat werd uitgezien naar een nieuw terrein, dat  gevonden werd aan de Kerkeboomgaard. De accomodatie zou  dan verbeteren en inderdaad in de zomer van 1957 betrok  Aurora de nieuwe behuizing. Het was een hele  verbetering: goede kleedkamers met banken, kapstokken,  spiegels en (koud) stromend water. Het bestuur zette  deze positieve lijn voort en zorgde voor meer  trainingsmateriaal, zoals extra ballen en paaltjes.  Hier lagen geen vlaaien meer voor het opscheppen want  het veld werd gehuurd van R.K.-kerk. Het onderhoud  bestond uit het ophogen met zand en grond uit de sloot.  Als het veertien dagen droog was, kon je een fiets in de  scheuren stallen. Als het regende stonk het veld  verschrikkelijk en helaas zijn er een aantal enkels op  dit veld gesneuveld.

De Kerkeboomgaard was van de "Stichting R.K.  Jeugdsportterrein de Kerkeboomgaard".  De voorzitter was pastoor Delteyk en de  secretaris/penningmeester de heer Oudshoorn.  De stichtingsvorm werd gekozen, zodat men geen  verantwoording aan het bestuur van de kerk hoefde af te  leggen. De stichting moest geld lenen voor de  Kerkeboomgaard, die f 30.000,00 kostte.  Aurora betaalde een huur van f 100,00 per jaar.

In 1958 werd de buitenverlichting aangebracht zodat er  afdoende in het donker kon worden getraind. Na de  training volgde altijd het gesprek met de voorzitter,  bestuursleden en trainer. Vaak stond de opstelling van  het eerste ter discussie en werd daarover tot in de  kleine uurtjes gepraat (geredetwist!). Maar altijd ging  men in goede harmonie uit elkaar en fietste trainer  Gerrit Bos in het pikkedonker terug naar Utrecht. Hij  reed een keer een droge sloot in maar kwam behouden  thuis.

Honds bejegend...

Fons Hyman stond klaar om een corner te nemen.  Vanzelfsprekend komen daar toeschouwers op af om te zien  hoe het afloopt. Dat deed ook Bart de  Gier met zijn hond. Fons nam zijn aanloop door eerst  even achteruit te lopen, waarop de hond van Bart zich  niet bedenkt en de gespierde kuit van Fons zich  niet meer laat ontgaan. HAP, raak... en van schrik  schiet Fons de bal in een keer in het doel... ook raak!

Staand v.l.n.r. Antoon de Ligt,Jan v. Lunsen,Joop de Klein,Piet v.d.Boogaard, Gerard v.d.Poel,Gerard v.d.Wiele,Wim de Bruin en Joop de Geer
Zittend v.l.n.r. Wim Hyman.Fons Hyman,Cris de Gier ,Dick Beemer en trainer/speeler de Heus.

De meest opmerkelijke speler was toch wel Theo de Gier.  Als je vrij stond, kreeg je nooit een bal en als hij de  bal moest afgeven, koos hij vaak voor de ingewikkeldste  oplossing en gaf een hoop effect aan de bal.  Theo kwam op de training aan de Kerkeboomgaard, gekleed  met militaire helm en zonnebril. Hij begon als een  bezetene over het veld te rennen, alles uit te trekken  totdat hij alleen nog in zijn korte broek liep.  In Maarssen ging Theo, na de wedstrijd (0-1 gewonnen)  gekleed en al, in de wasbak liggen, met zes koude kranen  aan en zong het hoogste lied.  Later deed Theo weer iedereen versteld staan, door  midden in de zomer, het was erg heet, op een bespreking  bij cafe van Impelen te verschijnen als engelse lord,  compleet met paraplu.
Dirk van Dijk:

Theo de Gier liep s' winters altijd in een korte broek en nam in de winter ook vaak een koude douche. In de zomer zag je hem dan weer eens met een dikke jas aan. Hij was een beetje een solist. Heel vaak ging hij alleen voetballen, dan trapte hij de bal keihard op het doel en haalde de bal vervolgens op om het opnieuw te
doen. Hij kwam mij wel eens ophalen, zodat ik in het doel getraind werd en hij hard op het doel kon schieten. Daar hadden wij allebei wat aan.

Bertus v.d. Poel:

Tijdens een wedstrijd van het eerste op de  Kerkeboomgaard, schoot ik de bal over de  afrastering zo in de woonkamer van het huis  "Roodkapje" (Herenstraat 66) binnen. Het was  zomer, warm en de tuindeuren stonden open. De  familie zat rond de tafel aan de soep en de bal  landde precies midden in de soeppan. Deze soep  werd dus niet zo heet gegeten als zij was  opgediend. De soepeters waren enigszins  heetgebakerd, want die kwamen verhaal halen bij  voorzitter van Hal.

Staand v.l.n.r. Joop de Geer,Gerard v.d.Poel, Jan v. Lunsen, Joop de Klein,Chris de Gier, Bertus v.d.Poel,jan Gademan.
Zittend v.l.n.r. Gerard v.d.Wiele,Piet v.d.Boogaard, Wim de Bruin,Wim Hyman en Koos v.d.Poel.

Tegen D.V.S.U. in Utrecht is het gebeurd dat de spelers  het nieuwe veld niet konden vinden. Toon van Echteld  reed met vier spelers in zijn Opel Blitz rondjes om het  veld, maar kon de ingang niet vinden. De spelers hebben  zich toen maar in de auto omgekleed, zijn over de sloot  gesprongen, de reservespelers eruit gestuurd om toch nog  mee te kunnen spelen.

Op 15-jarige leeftijd mocht Dirk van Dijk het Auroradoel  reeds verdedigen. Wim de Ligt had een ongeluk gehad en  moest zijn plaats afstaan aan Hakvoort. Na enig heen en  weer gepraat en gezien de lengte van Dirk werd besloten  dat hij op doel mocht.

Dirk van Dijk:

toen ik als 15-jarige met de grote kerels  meemocht durfde ik amper wat te zeggen en sprak  iedereen met "U" aan. In het veld was die  eerbied er niet meer en werd iedereen gelijk  behandeld. Zo ook die boom van een spits van  t' Goy, wiens bijnaam "Schoen" was, maar ik ging  voor hem niet opzij. Ik sprong hem boven op zijn  nek, maar na de wedstrijd was het weer netjes U'

Ook Huub van de Poel kwam als 15-jarige in 1966 in het  eerste terecht. Het was in de periode dat Koteris het  van Kraay overnam.

Huub:
In die tijd werd er anders gevoetbald dan nu.  Met een gestrekt been inkomen deed je nog niet.  Geniepige aanvallen van achteren bestonden ook  nog niet. Over het algemeen werd er wat lomper  gespeeld dan tegenwoordig.

Eens hadden Huub van de Poel en Jos Hyman afgesproken om  in een wedstrijd tegen E.M.S. Van Koeveringe niet aan  voetbal toe te laten komen. Dit lukte kennelijk zo goed,  dat Van Koeveringe in de rust op opstandige wijze  verhaal wilde gaan halen in de Aurora kleedkamer. Hij  had pas te laat door dat Huub nog twee grote  voetballende broers had die hun familieband niet  schroomden te tonen. Terwijl Gerard van de Poel Van  Koeveringe tussen de deur geklemd hield, "aaide" Bertus  het hoofd van Van Koeveringen niet bepaald liefkozend.

In de tijd dat Koteris trainer was, speelde Aurora tegen  Schalkwijk. Het was heel heet die dag en na afloop van  de wedstrijd dook iedereen in de sloot. Dat kon toen nog.

De wedstrijden tegen Cabauw waren in die tijd wel leuk.  De beide verenigingen lagen elkaar wel. Er werd altijd  fanatiek gespeeld, maar wel fair. De aanvoerder van  Cabauw en Frits Oudshoorn knalden eens verschrikkelijk  hard tegen elkaar op. Zo erg, dat zij beiden een meter  terugveerden. Zij lagen op de grond, schudden even hun  hoofden en zeiden: "Lekker partijtje, he‚?"

In het voorjaar van 1970 werd JO Peterse door het  bestuur gevraagd om zitting te nemen in de  jubileumcommissie "40 Jaar Aurora". Samen met  bestuursleden en vrienden van Aurora bereidde hij een  feest voor dat jong en oud nog levendig in het geheugen  zal liggen.

Vooral het uitstapje van de jeugd naar het Ajax-stadion  (waar Kees de Bruin het gras van de-mat nog in droge  vorm in bezit zou kunnen hebben) en de tour met de bus  naar Ahoy om de zaalvoetbal wedstrijd Nederland-Belgie  te zien, was een onbetwist hoogtepunt. Natuurlijk werd  het in Bunnik (een voorstadje van Werkhoven) afgesloten  met veel patat en evenzovele kroketten.

Voor de senioren en leden werd het op 30 mei 1970 op  grootse wijze gevierd met "Jan Steen en zijn derde been".  Het feest was de punt achter de interim werkzaamheid van  Jo Peterse en Aurora voetbalde verder.  Maar zij waren hem niet vergeten...

Ondertussen waren er besprekingen op gang gekomen i.v.m.  een fusie tussen Aurora en Beverweerdse Boys. Het  voetbalveld van Aurora viel in het bestemmingsplan  Pelikaan. Daarom verhuisde Aurora -na de fusie- naar het  voormalig Beverweerdse Boys terrein, dat inmiddels door  de gemeente was aangekocht.  Nu nog een behoorlijke accomodatie, dan kon men  voorlopig even vooruit....

Voor de fusie van Beverweerdse Boys en Aurora werd op 29  maart 1971 een vergadering belegd in het Wapen van  Werkhoven. Er werd een hevige strijd geleverd om de  keuze van een naam. Het werd een verhit debat, zeer  verhit. Er werd zelfs tweemaal gestemd en na de tweede  ronde kwam de naam Aurora Boys uit de bus.

Jo Peterse:

In september 1971 kreeg ik bezoek van de  bestuursleden Joop van de Geer en Nico Claassen  met het vriendelijke (maar dringende) verzoek om  de plaats van voorzitter Henk van Hal, die  wegens ziekte was opgenomen, over te nemen,  omdat de club zonder voorzitter stuurloos zou  zijn. Die behoefte was nijpend omdat de fusie  tussen Deverweerdse Boys en Aurora juist een  feit was en de bestuursleden nog wat onwennig  waren.

Na vier maanden nam Henk van Hal het roer weer van hem  over, maar bleef Jo Peterse als bestuurslid aan. Hij  probeerde wat orde te scheppen in de nogal gebrekkige  organisatie en hield zijn oog en oor open. Via dat  laatste zintuig hoorde hij dat er in Montfoort een  denontabele accomodatie te koop werd aangeboden. Het  bestuur vergaderde snel, ging kijken en wilde de  accomodatie aanschaffen. Via een bliksemactie (twee  avonden) in het dorp werd f 9.500,00 opgehaald,  gebaseerd op renteloze schuldbekentenissen.

In augustus 1972 vond de demontage en transport plaats.  Een fundering werd aangelegd en op 19 december 1972 werd  de kantine officieel in gebruik genomen.

Burgemeester Meltzer verrichte de opening door van  Aurora's jongste lid Ron van Impelen een bal in  ontvangst te nemen, waarin de sleutel verborgen zat.

Het was een heel gezellige kantine, maar het enige dat  er extra aan moest gebeuren was een nieuwe laag verf.

Chris de Gier
Ik stond helemaal alleen voor deze taak en toen  ik eindelijk klaar was, hing ik mijn jasje en  broek in de vlaggemast naast de kantine. Niet  voor lang overigens, want Jo Peterse maakte daar  snel een eind aan.  Voor al het werk dat ik daar aan gedaan heb,  werd ik door het bestuur voor een etentje  uitgenodigd en kreeg een cadeau aangeboden:  "mijn eigen jas en broek!"

Ondertussen ging het voeltballen gewoon door, hoewel...
Dirk van Dijk brak in het seizoen 1972-1973 zijn  kuitbeen tijdens een vriendschappelijke wedstrijd met  het tweede elftal. Hij werd drie keer geopereerd en was  lange tijd uitgeschakeld. Jan Middelkoop nam zijn plaats  over, maar brak zijn jukbeen. Chris de Gier werd van  stal gehaald maar vond zijn knie spoedig op slot, de  keeper van de A-junioren was al geblesseerd. Wijnand  Verkerk werd erbij gehaald, maar dat was natuurlijk niet  de keeper van het eerste, zodat er teveel doorgingen.  Vervolgens was Jan Middelkoop zover hersteld dat hij het  weer kon overnemen, maar had inmiddels in het ziekenhuis  de tijd te baat genomen zijn vrouw te ontmoeten. Niet  slecht voor iemand om met een gebroken jukbeen toch knap  op je aanstaande vrouw over te komen.
In 1973 kon Dirk het weer van Jan overnemen, maar hij  deed dit slechts voor een jaar. In 1974 is hij in het  derde "drankelftal" gaan spelen, omdat hij liever  voetbalde dan doelman was.  Door dat derde elftal komt scheidsrechter van Beesd uit  Driebergen aan zijn bijnaam "postzak".

Dirk van Dijk:

Van Beesd werkte namelijk bij de p.t.t.
Na een tournooi van D.V.S.A. in Amerongen vroeg  van Beesd of hij met ons terug kon rijden, omdat  hij anders met de bus terug moest. Dat kon  natuurlijk, maar alleen werd hij niet in  Driebergen, maar in Doorn bij het postkantoor  uit de auto gezet.

Magda Verwoerd was een seizoen elftalleider van het  derde seniorenelftal. Zij mocht dan alleen voor de  wedstrijd en tijdens de rust in de kleedkamer komen.

Bij dit derde team werd door iedereen f 10,00 gelapt en  in bewaring gegeven bij Jan van Impelen, de leider. DezE  beheerde het geld tot het (in verband met de  versnaperingen) op was.
Het derde ging er altijd hard tegenaan. Vooral tegen 't  Goy was het knokken, maar na de wedstrijd was alles  vergeten en vergeven. Dikwijls werd er in het caf‚ van  Herman v.d. Gun nog een biefstuk soldaat gemaakt en was
het meestal laat als men naar huis toeging.

Dirk van Dijk:

Ik stond op het punt om naar huis te gaan, toen  ik ontdekte dat mijn sport tas leeg was. gelukkig  was er geen diefstal in het spel, maar bleek da  men al mijn spullen in een boom had gehangen.  Alles geplukt en meegenomen natuurlijk, maar  thuisgekomen miste ik een schoen. Die hing dus  nog in de boom in 't Goy.

Toen Dirk zijn vrouw pas kende (zij kwam uit 't Goy)  leek het hem verstandiger om niet mee naar verjaardagen  te gaan omdat er ook veel voetballers uit 't Goy kwamen.

In 1972 werd een "veteranenelftal" opgericht met  natuurlijk oude vertrouwde namen.  Vrouwen en kinderen gingen altijd mee. De meeste spelers  waren getrouwd en hadden kleine kinderen. De kinderen  speelden in de regel langs de lijn met een bal. Kantines  zoals nu, waar zij beziggehouden kunnen worden en alles  kunnen kopen, waren er toen nog niet. Ook werd het toen  niet zo laat als nu vaak het geval is.
Er waren speciale ploegen waar Aurora op gebrand was.  Dat waren vooral de ploegen uit Zeist en met name Ares.  Aurora ging er dan verschrikkelijk hard tegenaan.

Leuke momenten uit die tijd waren de gezellige avondjes  na de competite en met name het etentje in het Wapen van  Werkhoven na het behalen van het kampioenschap.  Er werden toen spontane voordrachten ten tonele gebracht.

Vrouwen en kinderen van de veteranen 1972.
Middenachter vl.n.r. Bert de Gier, Jose Spithoven, Ans Vervoerd, Tina en Stefan de Gier en Truus Hijman.
Voor v.l.n.r. en Bas Hijman, , Wil en Peter v.d. Geer, Beppie en Brenda v.d. Boogaard, Jan Willen Spithoven, Berco v.d. Boogaard, Yvonne en Ansje Vervoerd, Sianie Vernooy en Astrid Vervoerd, Jos‚ Verkerk en Ria Vernooy. Op de voorgrond: Karin de Gier.

Eens ging het elftal fietsend naar een feestavond van  het veteranenaelftal van Odijk. Jan Spithoven had een  melkkar aan zijn fiets hangen met daarop een vat bier  (verkleed als Auroreaan) als cadeau van hun elftal. Er  mocht dan hard gespeeld worden, sportiviteit stond ook  hoog in het vaandel. Dit elftal heeft ook enkele jaren  het veteranentournooi georganiseerd dat de naam "Henk  van Hal tournooi" kreeg.

De veteranen werden verschillende malen kampioen.

In 1974 nam Jo Peterse de voorzittershamer van Henk van  Hal over en volgde Karel Kastrop Johan van Lieshout als  trainer op.

Kastrop was recht door zee en dat viel goed bij de werkhovenaren.
Van Karel Kastrop mocht Dirk niet in het eerste  voetballen, totdat Ton van Elst en Jan van Echteld Karel  hadden omgepraat. Hij mocht het een keer proberen, maar  niemand passeren, alleen gaten trekken voor Jos  Dorrestein en lastig zijn bij het nemen van corners. De  eerste keer maakte hij vijf en de tweede keer drie  doelpunten, zodat Kastrop niet meer om hem heen kon.  Maar tussen Kastrop en van Dijk boterde het goed.

In het seizoen 1976-1977 gingen de A-junioren (als ze  8 punten uit 5 wedstrijden haalden) naar de Chinees voor  een etentje op kosten van een gulle gever. De naam is  nooit bekend gemaakt, maar Dirk van Dijk vermoedt dat  het Kastrop zelf is geweest.

"Opa Tersteeg", de elftalleider van de A-junioren,  deelde in de rust altijd sinaasappelen uit. Na de rust  tijdens een wedstrijd tegen Cios in Bussum, was men na  de thee in de rust namelijk nergens meer: niet meer  vooruit te branden. Sindsdien dronk men geen thee meer,  maar consumeerde een sinaasappeltje van "Opa Tersteeg".  Overigens vond de heer Tersteeg het helemaal niet zo  leuk dat iedereen zomaar Opa tegen hem zei. Dat is het  ook niet, maar ja daar doen wij nu weinig meer aan.

Albert Hofman: (uit de clubkrant van februari 1977)

Over de kwaliteit van trainingsveld wil ik niet  te veel zeggen; na afloop van het trainen zien  de meesten eruit als zwijnen! Onze moeders of  vrouwen kijken wel eens kwaad, als ze de  trainingskleren weer moeten wassen, maar toch  vinden ze het niet zo heel erg als je ziet dat  ze 's zondags weer langs de lijn staan om ons  aan te moedigen.
Want dat moet even gezegd worden: "De Vrouwen"  van de spelers van het eerste zijn het beste  publiek uit de provincie Utrecht en omstreken!!!!

De sfeer in het eerste elftal was heel goed. Het was een  jong elftal waarbij de gemiddelde leeftijd 24 jaar  bedroeg. De discipline, leeftijd, inzet en motivatie  resulteerde in het eerste kampioenschap in het seizoen  1976-1977. Wim en Sina de Bruin stonden achter het doel  van Hooglanderveen toen op 15 mei 1977 hun zoon Jan een  penalty moest nemen, scoorde en daarmee het eerste  kampioenschap veilig kon stellen.

Clemens van Impelen:

Aurora Boys had nog een punt nodig en nog een  wedstrijd uit te spelen tegen Hooglanderveen. In  het dorp waren stencils rondgebracht om  supporters te werven.
Bij de uitwedstrijd stond het op een gegeven  moment 1-0 voor Hooglanderveen en moesten wij  minimaal gelijk spel en om kampioen te worden.  Van de spanning kon ik bijna niet meer  voetballen, ik had last van hartkloppingen,  kreeg nauwelijks lucht en toen Jan de Bruin de  penalty moest nemen, durfde ik niet te kijken.  Ik deed het toch en met veel genoegen: want we  waren kampioen. Daarna volgde er een geweldig  feest met de supporters.

Ondertussen was men begonnen uit te zien naar een echte doeltreffende sportaccomodatie.

Jan Spithoven:

Enkele jaren nadat ik in het bestuur kwam werd  begonnen met de voorbereidingen voor het nieuwe  complex op "Hoog Weerdenburg". Heel wat  financiele perikelen moesten worden opgelost. In  1979 heeft er een uitgifte van obligaties en  schuldbekentenissen plaatsgevonden. De bevolking  van Werkhoven stond als een man achter Aurora.  Er werd voor 1 64.000,00 aan obligaties en  schuldbekentenissen verkocht. Inmiddels (1990)  zijn alle stukken alweer uitgeloot en is bijna  al het geld verzilverd (of geschonken en niet  verzilverd).


Eerste elftal KAMPIOEN l977.
Staande v.l.n.r. Kees Tersteeg, Jan Verheul, Dirk van Dijk, Albert Hofman, Huub v.d. Poel, Kees Verneul, Gijs Dorresteyn, Kees Holenaar, Piet Vernooy en Karel Kastrop.
Voor v.l.n.r. Cor van Echtelt, Jan de Bruin Jrn., Cleiens van Inpelen, Robert Veldhuizen, Jos Dorrestejn en Adrie Dorresteyn.