Aurora herinneringen aan Jan

‘Oh José, ik moet je nog even wat vertellen’, was het zinnetje waarmee Jan opende toen Jan, José en Jan Willem in de auto terug keerde uit het ziekenhuis waar José een paar dagen had verbleven i.v.m. de geboorte van Jan Willem.

 

Dat is waar ook, ik zou het bijna vergeten zijn, maar ik ben gevraagd om tijdelijk de rol van penningmeester bij de voetbal op me te nemen’. ‘En, ach het is maar voor en paar maanden totdat ze een ander gevonden hebben, stelt niet zoveel voor, dat gaat wel lukken’.

José had zo haar bedenkingen over die paar maanden en dat bleek terecht. 

In 1970 werd Jan tijdelijk penningmeester van ‘de voetbal’.Aurora speelde nog aan de Provinciale weg maar de plannen voor een nieuw sportpark waren al in de maak.
Dat zou een moderne accommodatie moeten worden met zowel een voetbal- als ook een tennisvereniging.
Tennis was er tot die tijd niet in Werkhoven maar daar zou verandering in gaan komen.
Deze uitdaging was aan Jan wel besteed en uiteindelijk werd dat nieuwe sportpark ‘Hoog Weerdenburg’ gerealiseerd in 1980.
Met veel zelfwerkzaamheid, bestuurlijke visie en lef werd op dat nieuwe sportpark een clubhuis in gebruik genomen waar iedereen trots op was. Tevens was de omni vereniging een feit, sv Aurora met een voetbal- en een tennis afdeling.
Jan, nog steeds als penningmeester, had met zijn bestuur een financieel verantwoord plaatje uitgekiend waarbij de vereniging obligaties verkocht in het dorp waarmee zij zich voldoende middelen verschafte om het clubhuis te bekostigen en de veel hogere kosten van een lening wisten te omzeilen.
Het plan bedenken is één, maar het aan de man brengen van de obligaties is twee.
Daar kon Jan later mooie verhalen over vertellen.
Wanneer hij op stap ging om bij alles en iedereen aan te kloppen voor de verkoop liet hij zich echt niet zomaar wegsturen.
Jan schatte zijn tegenpartij in op vermeend eigen vermogen en rekende hen vlotjes voor dat dit naast een prima investering ook nog eens een goed gevoel opleverde in de bijdrage aan het dorp in z’n algemeenheid en aan de sv Aurora in het bijzonder. Een knappe jongen die Jan onverrichter zaken liet vertrekken.
Daarbij bediende Jan zich ook wel eens van een leugentje om bestwil. Jan schroomde niet om namen te noemen, zo van; ‘ik kom net van die-en-die, daar heb ik er drie van honderd gulden verkocht, daar ga jij toch zeker niet onder zitten?’
Uiteraard is het allemaal goed gekomen en maken we nu nog steeds gebruik van dat clubhuis. 

Later toen de tenniskant van het clubhuis verbouwd moest worden en Jan alweer jaren lid was van het tennis bestuur en het algemeen bestuur van de sv Aurora nam Jan het voortouw.
Niet dat hij veel verstand had van de techniek van het bouwen, Jan was juist goed in ‘bruggen bouwen’. En daarbij wist hij heel goed wie hij erbij moest vragen. Het bijzondere was dat wanneer Jan een persoonlijk beroep op je deed, je Jan moeilijk kon weigeren. Jan wist bij menigeen de goede snaar te raken om enthousiast mee te gaan doen, zeker niet in het minst omdat hij zelf voorop ging.
Daarnaast wist Jan ook altijd te zorgen voor een prettige werksfeer, iets lekkers bij de koffie, na afloop een drankje en binnen een paar maanden was de tenniskantine gerealiseerd. 

Het maakte Jan niet uit aan welke kant van het clubhuis hij actief was.
Aanvankelijk zelf nog als voetballer in het veteranen elftal, altijd als trouwe supporter van het eerste voetbal elftal, ook toen Jan Willem en Freek al niet meer speelden, uit en thuis, regelmatig hoorbaar aanwezig.
Zolang als zijn gezondheid het toeliet iedere zondagmiddag langs de lijn en recent altijd snel teletekst raadplegen voor de uitslagen.
En aan de tenniskant, als recreant, competitie speler of in tournooivorm, Jan was van de partij.
Het befaamde ‘Buurttournooi’ heeft jaren gekend van over-inschrijving waarbij iedereen van de omliggende verenigingen graag mee wilde doen. Tien dagen achtereen met de tournooicommissie zorgen dat het allemaal op rolletjes liep, José achter de tafel en Jan aan het planbord.
Goede tennispartijen waren mooi meegenomen maar de sfeer stond voorop, de kantine draaide top en iedere avond maakte Jan de kas op om tevreden te constateren dat de vereniging er goed mee was.Overigens was Jan zelf ook een goede klant van de kantine, hij moest immers afsluiten en dus schoof hij regelmatig aan bij gezellige gasten uit de hele regio.
Iedereen kende Jan (en natuurlijk ook José) omdat zij zelf aan veel tournooien in de Krommerijnstreek meededen en op die manier en soort ambassadeurs van de club waren.
In de zomer vakantie was er altijd het open tournooi in Bunnik en daar woonden Jan en José dan zo’n beetje. Het is dat Jan regelmatig terug moest voor zijn vogels anders hadden we hem in die tijd in de buurt niet gezien. 

Toen Jan met pensioen ging heeft hij ook de jarenlange bestuurlijke verantwoordelijkheden afgebouwd.
Dat wilde echter nog niet zeggen dat hij het ook echt los kon laten.
Jan was altijd bereid om gevraagd en ongevraagd wat adviezen te geven aan zijn opvolgers in zowel het voetbal-, tennis-, als algemeen bestuur van de sv Aurora.
Dat rood-witte hart kende een betrokkenheid die de ware clubman zo kenmerkt en siert.
Jan was zo’n clubman.
In voor- en tegenspoed de schouders eronder en voorop gaan in het werk.
Dat Jan al sinds 5 januari 1997 erelid van sv Aurora is zal niemand verbazen want als er één die titel toekomt dan is het Jan wel.